Николай Васильевич Гогольнең «Өйләнү» әсәре режиссер Дмитрий Акимов интерпретациясендә — бу чорлар диалогы: XIX гасыр классикасы заманча театр теле белән очраша.
Беренче карашка гади көнкүреш комедиясе булып тоелган спектакль кеше табигатенең тирән каршылыкларын — җаваплылыктан куркуны һәм иҗтимагый йолаларның мәгънәсезлеген ачып сала.
Үзәктә — «өйләнергәме, юкмы» дигән сорау каршында калган чиновник Подколесин фигурасы, һәм бу аның өчен чын әхлакый фаҗигагә әверелә. Әйе, нәкъ Гамлеттагы кебек, тик Санкт-Петербург колориты һәм Гоголь юморы белән.
Бу спектакльдә костюмнарга аеруча зур игътибар бирелә. Алар чорны гына тергезми, ә персонажларның характерын ачу чарасына әверелә: кәләшнең күлмәге — бары тик кием генә түгел, ә аның хыяллары символы; кияүләрнең мундирлары — чиновникларның мөһимлегенә карикатура; яучы костюмы — энергия һәм хәйләкәрлек корыны.
«Мастеровые» театры тәкъдим иткән «Өйләнү» спектаклендә тамашачыны тагын нәрсәләр көтә:
- классика белән тапкыр уйнау;
- якты, истә калырлык персонажлар («сөйкемле» кәләш, уңышсыз кияүләр, виртуоз яучы);
- көтелмәгән финал;
- Гоголь ирониясенең гасырлар узса да ничек актуаль булып калуын күрү мөмкинлеге.
